mercredi 23 septembre 2020

AMAZON ARCHIVE, a mail art project initiated by Ruggero Maggi

 



At 1979, after some travels to the South American Forest I planned an Archive dedicated to Amazon to highlight by some art projects (*) the systematic destruction perpetrated by landed proprietors with the connivance of the some governments to build the sadly “famous” trans-Amazonian highroads – real deep cuts on the forest's skin – and for a devastating plan of industrial agriculture which has “taken flash off” the forest. Forest which has not finished crying, has not ended to be sacrificed to favour also today the more wicked interests of unscrupulous persons.

After 40 years the AMAZON ARCHIVE invites you to send one or more works dedicated to this theme exclusively by post.

Intervene as you like, on one on more leaves picked on the ground
max size: 30x40 cms
free technique
deadline: December 31th 2020

The idea is to create an installation (a space/forest) with the help of the mail artist community.
The works will remain in the Amazon Archive
Online documentation and in the Juliet art-magazine.

Send to:
AMAZON
ARCHIVE OF ARTISTIC WORKS AND PROJECT
ABOUT THE AMAZONIC WORLD.
c/o RUGGERO MAGGI – C.SO SEMPIONE 67
20149 – MILANO – ITALY -

On the back of the work indicate your data and email address (data that you will send me also by email to maggiruggero@gmail.com)

Please spread this call to all your contacts ...
THE AMAZON MUST LIVE
THANKS and good job!

Keep in touch.
Ruggero

(*) 1979 “Amazon” at Spazio Sixtonotes, the first Mail Art exhibition in Milan
     1980 “Amazonic Trip” Universidad Catolica di Lima, the first exhibition of Mail Art in Perù
     1981 “Amazonic High Ways” XVI Biennale di San Paolo (Brazil)

dimanche 20 septembre 2020

Le coup de gong de la crise mondiale et la boussole


Notre seule boussole dans le chaos planétaire de la crise, et qui ne se trompe JAMAIS: l'éthique planétaire.
 

vendredi 18 septembre 2020

"Image... envoyée" au Centre culturel canadien de Paris, pour célébrer ses 50 ans d'activité

 le Centre culturel canadien vous ouvre ses portes pour la Nuit Blanche ! De 19h à 23h, venez visiter notre exposition Image... envoyée : une production exceptionnelle pour célébrer les 50 ans du CCC.


Au programme : 36 projets photographiques inédits d’artistes majeurs de la scène contemporaine canadienne ainsi qu’un volet citoyen regroupant 50 photographies envoyées par des citoyens et citoyennes du Canada et de France.

Né du confinement, ce projet propose le nouveau regard d’artistes professionnels comme amateurs, qui nous offrent une vision actuelle et personnelle de leur monde. Les artistes canadiens et canadiennes envoient vers la France un aperçu de leur univers, au Canada. L’exposition rend aussi hommage, par la réciprocité de sa composante citoyenne, à l’amitié Canada-France à travers des photographies prises par des citoyens et citoyennes de France pour le Canada, et par des citoyens et citoyennes du Canada pour la France.

Artistes invités : Jocelyne AlloucherieStephen AndrewsSara Angelucci, Ming Arcand & Denys Arcand, IAIN BAXTER& (the &man), Robert Bean, Dominique BlainMarie-Claire BlaisDianne Bos, Michel Campeau, Bertrand CarrièreMillie ChenSerge Clément, Robin Collyer, Louis Couturier & Jacky G. LafargueDonigan CummingStan DouglasPascal Grandmaison, Angela Grauerholz, Adad HannahIsabelle Hayeur, Geoffrey James, Mark Lewis, Jimmy Manning, Aude MoreauNadia Myre, Ian Paterson, Ed Pien, Michael Snow, Lisa Steele & Kim TomczakJana SterbakPublic Studio (Elle Flanders & Tamira Sawatzky)Adrian Stimson,Diana ThorneycroftMichèle WaquantJohannes Zits

Avec un projet spécial et pan canadien de Geoffrey James
Avec une composante citoyenne Canada-France réunissant 50 participants dont une contribution spéciale de l’artiste franco-canadien Hervé Fischer

Commissaire : Catherine Bédard






Pendant la pandémie de la Covid 19, dans mon atelier d'hiver au Québec, 
peindre ma main blanche, noire, verte avec la neige, le vent et le soleil, 
jusqu'à ce qu'elle prenne sa liberté au printemps et s'en aille avec le déconfinement:
j'ai créé l'émoticon de la solidarité humaine pour le SAMU social international



vendredi 11 septembre 2020

Manifest voor hedendaagse kunst in het licht van de planetaire crisis.

 Manifest voor hedendaagse kunst in het licht van de planetaire crisis*

Er zijn analyses en modellen in overvloed  om onze “waarden”; ons politieke bestel, ons economisch, sociaal, ecologisch, cultureel, lokaal en planetaire beheer en ons individueel gedrag te veranderen, om onze volksgezondheid, onderwijs en handelspraktijken te heroverwegen en de burgermaatschappij te revaloriseren in de logica van de regeringen en de politieke bestuurders. De opties zijn vaak tegenstrijdige. Maar we moeten ook vaststellen dat er aan de kant van de kunstwereld een oorverdovende stilte heerst waardoor zij de grote afwezige zijn in dit concert van dringende oproepen tot maatschappelijke verandering. Ook op het gebied van de kunst moet de "normaliteit" die ons naar deze planetaire catastrofe leidde, radicaal worden herzien.

-Het credo van de individuele creativiteit dat "alles kunst is", geïnitieerd door Dada, Fluxus, happenings en de meest uiteenlopende installaties, heeft zijn creatieve deugden gehad, dat valt niet te ontkennen. Maar deze extreme vrijheid, die ons bevrijdde van de clichés  en de alliantie tussen kunst en maatschappij aanwakkerde bereikte, onvermijdelijk, net als het avant-gardisme van de jaren zestig en zeventig een mate van individuele verzadiging, onzin en uitputting van zijn expressieve mogelijkheden.  Ze leiden vandaag  het elitaire publiek af en het grote publiek heeft er nooit van gehouden. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de wereld ondertussen aanzienlijk is veranderd, wat vraagt ​​om nieuwe artistieke uitdagingen.

-De geglobaliseerde "kunstmarkt", die vaak betekenisloos en middelmatig is, is gereduceerd tot een financieel product van speculatie in handen van een paar extreem rijke verzamelaars, makers en tegelijk vernietigers van de kunst. Ze zullen barsten als iriserende zeepbellen. Het is zelfs niet meer het "zielsverwantschap" van het gedereguleerde kapitalisme dat het aankoopbeleid bepaald, maar een vulgaire investering van prinselijke families, vrijhavens en veilingen. Deze verbijsterende drift heeft de traditionele markt van verzamelaars en galeries, die trouw waren aan de kunstenaars die zij op lange termijn steunden, om zeep geholpen. Ze worden gereduceerd tot ambachtslieden die hun esthetische ontdekkingen onderhandelen voor de nieuwe rijken of, als ze liever authentieke ontdekkingsreizigers van de huidige kunstwereld willen blijven, tot kleine marginale en ellendige zelfondernemers in een wereldmarkt de hen negeert en reduceert tot bedelen voor de  deuren van   van culturele overheidsinstellingen en hun liefdadigheidsprogramma’s, als die er al zijn.

-Vandaag worden we geconfronteerd met een planetaire omwenteling die dit "genormaliseerde" loslaten niet langer toelaat. De crisis, met zijn onverzoenlijke paradoxen tussen economie, ecologie, volksgezondheid en respect voor de mensheid, heeft ons opgesloten in een labyrint waaruit we geen uitweg meer kunnen vinden. We moeten echter snel handelen om te overleven in deze versnellende donkere draaikolk. In het licht van de planetaire gevaren heeft de verticale spiraal van postmoderne filosofen alle geloofwaardigheid verloren. Hoe kunnen ze ontkennen, zoals wiskundigen in de astrofysica ook volhouden, en hoewel het wordt aangetoond in de geologie en in de menswetenschappen, dat de krachtige singulariteit van de tijd in onze humane geschiedenis,  onder de creatieve spanning tussen entropie en negentropie  breekt met herhaling, selectie en darwinistische aanpassing, waardoor onomkeerbare verschillen ontstaan. We moeten kunst en  samenleving, die beide onafscheidelijk zijn, heroverwegen om nieuwe kansen te grijpen in deze wereldwijde ontwrichting.

-Al wat echt is, is fantastisch, alles wat fantastisch is is echt, maar je moet weten hoe je de oplossingen kiest die collectieve hoop brengen en de giftige hallucinaties vermijden die ons naar deze wereldwijde crisis hebben geleid die nooit zal eindigen met zijn processie van menselijk lijden. We moeten daarom een einde maken aan het cynisme van postmoderne berusting en aan de onverantwoordelijkheid van het antropogene avonturisme, met de onbeduidende dwaling van 'alles is kunst' en met de triviale drift van de ' kunstmarkt ”. Kunst moet een begrip worden, we moeten ze een betekenis geven. Natuurlijk is er geen vooruitgang in de kunst, maar kunst verandert de wereld.

 - Uit het schandaal van deze crisis komt een versterkte, hyperhumanistische onwetenschap naar voren dankzij de vermenigvuldiging van digitale hyperlinks die ons in realtime op wereldschaal informeren en ons de verplichting en de verantwoordelijkheid opleggen van een filosofische kunst op zoek naar een planetaire ethiek, een technohumanisme in overeenstemming met onze tijd, met respect voor de kracht en de kwetsbaarheid van de natuur, aandacht  voor het evenwicht tussen mens en natuur en voor de universele grondrechten van de mens, inclusief onze diversiteit en meest kwetsbare bevolkingsgroepen. 

Hervé Fischer, mei 2020, Montreal. 

Plaats hier uw handtekening ter ondersteuning van dit manifest: 

https://forms.gle/NGwtK8oZcueR7FeP6


* Traduction en flamand de Roger D'Hondt 


 

 

 

 

 

MSSA INTERVIENE SU FACHADA CON OBRA DEL ARTISTA HERVÉ FISCHER

 










https://www.mssa.cl/noticias/mssa-interviene-su-fachada-con-obra-del-artista-herve-fischer/

ROJO, peinture spray sur bâche industrielle, 353x253cm, 2019, donation au MSSA en solidarité avec la révolte du peuple chilien dans les rues de Santiago, octobre 2019, exposée sur la façade du Musée en commémoration du coup d'État du 11 septembre 2973.

Con motivo de los Ejercicios de la Memoria 2020, con los que el MSSA conmemora el golpe de Estado de 1973 y el respeto a los Derechos Humanos, se exhibirá en forma extraordinaria la obra “Rojo” que el artista franco canadiense Hervé Fischer realizó especialmente para el museo inspirado en el estallido social de octubre. Desde el viernes 11 al lunes 14 de septiembre penderá del frontis del museo en el barrio República.

Cincuenta manos estampadas con pintura roja sobre un lienzo blanco de 6 metros cuadrados es la sencilla y conmovedora propuesta artística que hoy apareció colgando del balcón principal del edificio patrimonial del Museo de la Solidaridad Salvador Allende, en la comuna de Santiago. Su exhibición forma parte de Ejercicios de la Memoria, conmemoración anual que ofrece el museo en unión a otras instituciones, como una forma de invitar a la reflexión sobre el respeto a la vida, los Derechos Humanos y a lo inconcluso en lo histórico y lo judicial respecto a los crímenes de la dictadura en Chile.

El lienzo, titulado Rojo (2019), es obra de Hervé Fischer, artista y filósofo franco canadiense que, inspirado en el estallido social en Chile, envió su creación desde Quebec a fines del año pasado como corolario de una larga relación con el Museo que data de 1972. 

Obra sin título (1972) de Hervé Fischer, perdida tras el golpe de Estado de 1973. Fotografía de Armando Cardoso.

Cuando se fundó el Museo de la Solidaridad, Fischer fue uno de los primeros artistas extranjeros en donar una obra (Sin título, circa 1972), pero en 1973 luego del golpe de Estado se perdió su pista y permanece desaparecida hasta hoy, como otras obras de ese periodo. A fines del 2012 y como un gesto de recuerdo de aquella pieza, hizo una segunda donación,  Obra desaparecida 1972 y violencia de la dictadura, un díptico en esmalte sobre tela que fue exhibida en la exposición Historias desde la bruma. Ficciones de una desaparición(2012).

Rojo, fue instalada por el equipo profesional del museo en la fachada del edificio para su exhibición durante este fin de semana, tras la aceptación del artista a la invitación que le extendiera el museo de participar con esta pieza en los Ejercicios de la Memoria de este año, continuando con la tradición del MSSA de emplazar una obra en su frontis que aporte a una reflexión desde el arte a los hechos que se conmemoran en estas fechas.

«Pinté esta lona durante el invierno 2019 en el exterior de mi cabaña en un bosque de Quebec donde vivo, en respuesta a las manifestaciones sociales que surgieron en Chile el año pasado, como una reacción de apoyo a este despertar y clamor por justicia social y dignidad. La pintura no resistió bien el frío glacial, así como mis manos desnudas para pintar. A menudo tenía que parar y calentarme, porque me quemaban. Así que no me sorprenden los daños ocurridos que forman parte de su creación. Y de antemano acepto cualquier daño que pueda provocar su exhibición afuera para el Ejercicio de memoria del 11 de septiembre de 1973. Estos se inscribirán como un rastro indeleble dentro de mi pintura. Que mi lienzo se sufra a sí mismo para comemorar más intensamente los dolores humanos chilenos!», escribió Fischer.

Pintada con pintura acrílica sobre una superficie plástica bajo las condiciones descritas por el artista, fue enviada en donación al MSSA desde Canadá. Tras su evaluación y monitoreo durante meses, el equipo de conservación del museo identificó deterioros progresivos e irreversibles en su capa pictórica. Este diagnóstico determinó que la obra no podría ser aceptada en la colección por la imposibilidad de aplicar un tratamiento que asegure su estabilidad. 

Como una muestra de reconocimiento del valor que tiene para el MSSA el envío de esta obra creada especialmente en respuesta a las manifestaciones sociales de nuestro país el año pasado, se extendió esta invitación para responder a su generosidad solidaria y cumplir con la intención de visibilizar el valioso mensaje de la obra.

Esta exhibición es el cierre de una semana nutrida de actividades en línea, que debido a los resguardos sanitarios de distancia física, han debido transformarse en conmemoraciones en formato virtual . Sin embargo, el museo valora que estas hayan permitido el encuentro directo con las ideas y las discusiones que hacen a la comunidad replantear las formas que tenemos de construir memoria de manera personal y colectiva.

mercredi 2 septembre 2020

La chaise subversive d'Anne Mégnint

Une oeuvre très originale et efficace, qui met l'esthétique au service de l'éthique planétaire et dont l'actualité nous interpelle.
hf

--------

"Puisque l’un des buts visés de la conception d’une chaise est le confort, j’ai voulu inviter à réfléchir sur le prix de ce confort-là. Elle est d’abord anti-commerciale : ostensiblement dangereuse, elle ne sera jamais présentée dans un magasin au sein d’un système qui revendique la sécurité. Sous couvert de transgression du thème sécuritaire, je voudrais avancer sur le terrain de la subversion en dénonçant le système à l’endroit où il nous cajole le plus.

"Je veux donc montrer le prix du confort au-delà de celui qu’on paye à la caisse. Le prix de la violence sociale et de la violence environnementale. Quand notre confort à nous est payé par les autres.

"Enfin, je veux que cette chaise nous interpelle sur le fait que nous achetons nos conforts actuels avec de l’exclusion. Sous l’assise, les barbelés empêchent de monter les gens qui sont en dessous. De la même manière, les barbelés du dossier dissuadent les personnes qui sont derrière de trop s’approcher. Un peu à la manière de l’Europe face aux réfugiés.

Anne Mégnint 











Anne Mégnint, Française de 18 ans, inscrite à l’École Nationale Supérieure d’Art de Limoges, influencée par William Kentridge, Pablo Picasso (période 1907- 1909), Lily Rault… travaille depuis plusieurs années à la fois la question : « jusqu’où peut-on parler de portrait ? » et également à interroger ce que peut porter l’art à la Révolte.